dinsdag 14 oktober 2014

ANNA'S JAREN (28) Revolutie, vrede en een kunstschilder die een andere weg koos.

Dat alle begin moeilijk is, geldt in hoge mate voor de beeldend kunstenaar. Menige, grote kunstenaar heeft pas aan het eind van zijn leven enige erkenning mogen genieten of zelfs nooit, terwijl na zijn dood zijn werk miljoenen ging opbrengen.
Met die keiharde werkelijkheid werd een te Braunau in Oostenrijk-Hongarije geboren jonge kunstschilder geconfronteerd toen hij tot tweemaal toe en tot zijn uiterste verbazing door de Weense Kunstacademie werd afgewezen. ‘Wegens gebrek aan talent’ nota bene. En dat, terwijl hij alles in zich had om tot de grootsten ter wereld te gaan behoren - vond hij zelf. En nu, gedesillusioneerd door die afwijzing raakte hij geheel van slag en wist hij gedurende lange tijd totaal niets meer van zijn leven te maken, een enkele keer verkocht hij een schilderijtje en daar hield het dan ook mee op.
Maar er kwam een kentering toen hij de miltaire dienst in Oostenrijk ontdook en, nadat de autoriteiten hem op het spoor kwamen, in 1913 naar het door hem bewonderde Duitsland vluchtte. Naar M├╝nchen. 
Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak, raakte de tot grote kunstenaar voorbestemde man inmiddels al helemaal geen penseel meer aan en trad nu opeens wel in dienst. Als ordonnans had hij aan het front een uiterst gevaarlijke taak, die hij naar zijn zeggen met grote moed vervulde. Hij raakte dan ook meermaals gewond en werd tweemaal gedecoreerd met het IJzeren Kruis.

In Leningrad was ongeveer in die periode de februari revolutie uitgebroken en later waren de Russische tsaar Nicolaas II  en zijn gezin op last van de nieuwe Sovjetleiders gefusilleerd in Jekaterinenburg, nadat zij anderhalf jaar in ballingschap hadden geleefd.
Daarna was de  Eerste Wereldoorlog uitgelopen op een wapenstilsstand om tenslotte officieel te eindigen met de ondertekening door de Duitsers van het Verdrag van Versailles.

En Anna vertelde dat Rotterdam destijds in rep en roer was toen Pieter Jelle Toelstra  naar de stad kwam omdat daar de socialistische aanhang groot was onder de arbeiders; hij riep er ge├»nspireerd door de omwentelingen in Duitsland en Rusland op tot revolutie en dat bracht  heel wat toestanden met zich mee in de stad. Om niet te spreken van paniek.
Het Rotterdamse stadsbestuur liet het stadhuis en veel openbare gebouwen bewaken door militairen en beperkte de verkoop van sterke drank. Kerken riepen hun gelovigen op de regering en Oranje trouw te blijven. De monarchie in Nederland leek heel even te wankelen maar bleef stevig gehandhaafd, zoals wij weten. 
En ook kwam er weer een nieuwe Oost-Europese vluchtelingenstroom op gang, nu door de revoluties die daar waren uitgebroken. 
Het Duitse keizerrijk hield op te bestaan, de keizer werd afgezet en in Weimar werd de republiek uitgeroepen. De eerste Duitse democratie, en daar hield keizer Wilhelm II niet van en onze veelbelovende kunstschilder ook niet trouwens.

Die dappere frontsoldaat, die ooit als kunstschilder beroemd had kunnen worden, bleef nog enige tijd uit geldgebrek in dienst en zwaaide af zoals hij zijn diensttijd was begonnen, als korporaal. Ondanks zijn moedige daden was hij nooit bevorderd omdat het hem volgens zijn superieuren ontbrak aan leidinggevende capaciteiten. Hij besloot de politiek in te gaan en sloot zich aan bij de DAP, de latere NSDAP. 
Vanaf dat moment ging de wereld dan toch nog van hem horen: Hitler  was de naam, Adolf Hitler.

(Foto Wikipedia)

(wordt vervolgd)
nnn


Geen opmerkingen:

Een reactie posten