donderdag 10 juli 2014

ANNA'S JAREN (9)

Het machtsvertoon van de overheid maakte geen indruk op de bootwerkers, want wat viel er te verliezen, de havenondernemers zochten uiteindelijk toch contact en willigden alle eisen in. Het daarbij vastgestelde uurloon werd pas twee├źntwintig jaar later weer verhoogd ondanks dat er op dat tijdstip weer vier grote stakingen waren geweest, maar intussen hadden de havenondernemers zich eensgezind verenigd in de Scheepvaart Vereniging Zuid, dat hielp.
Hoewel er nog vele stakingen zouden volgen heeft Rotterdam toch een deel van zijn groei te danken aan de betrekkelijke arbeidsrust vergeleken met andere landen.

Armoe, kommer en kwel konden niet verhinderen dat er afleiding werd gezocht en in het stadsdeel Feijenoord werd inmiddels dan ook gevoetbald, op het Afrikaanderplein, het kleedlokaal van de spelers was in een snoepwinkel in de Paul Krugerstraat. De club ‘Wilhelmina’, die in 1908 werd opgericht kreeg negen jaar later een speelveld aan de Kromme Zandweg, heette inmiddels ‘Feyenoord’  en kon nog weer eens twintig jaar later pas in zijn stadion spelen (1937).

(Wikipedia)
Over ‘Kniertje’  had zij het vaak, Anna. En als zij in haar woonkeuken aan de Sumatraweg de pan van het vuur naar de eettafel bracht, speelde zij haar soms na, al sloffend de draak stekend met zichzelf als arm oudje. ‘De vis wordt duur betaald’
Om de figuur van Kniertje maar enigszins te benaderen moest zij zich echter wel aanpassen en behoorlijk komedie spelen want Anna was geenszins een sloffer maar een vieve stapper op blokhakken, kaarsrecht en niet klein te krijgen. Het effect van haar gebogen houding was dan ook vooral tragikomisch.
Maar meelevend als zij was met anderen in ellende, liet ook de fictieve rampspoed van ’Op hoop van zegen’  haar niet los en zij vond daarbij een gewillig oor bij mijn ouders, die eveneens graag over Heijermans’ toneelstuk spraken en vergelijkingen trokken met de werkelijkheid.
En dan had Anna nog een reden om er de mond van vol te hebben, want met de herinnering aan het toneelstuk kon zij terugzien op een van de weinige theaterbezoeken die zij zich had kunnen veroorloven en daarover raakte zij al helemaal niet uitgepraat. Net als over de ‘Bedriegertjes’, die zij ooit eens had bezocht, een fonteinvloer in het landschapspark van kasteel Rosendael in Gelderland, die op een willekeurig moment gaat spuiten als de bezoekers er overheen wandelen.
‘You talk too much, Anna,
 you talk too much’.
(wordt vervolgd)
nnn

Geen opmerkingen:

Een reactie posten